نمىگنجند ! اما تو اى پيامبر به اينها از دو راه پاسخگوى ، پاسخى دندانشكن و منطقى نخست « بگو : هيچ حادثه اى براى ما رخ نمىدهد مگر آنچه خداوند براى ما مقرر داشته است همان خدايى كه مولاى ما » و سرپرست حكيم و مهربان ما است و جز خير و صلاح ما را مقدر نمىدارد ( * ( قُلْ لَنْ يُصِيبَنا إِلَّا ما كَتَبَ اللَّه لَنا هُوَ مَوْلانا ) * ) . آرى « افراد با ايمان تنها بر خدا توكل مىكنند » ( * ( وَعَلَى اللَّه فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ) * ) . تنها به او عشق مىورزند و از او يارى مىطلبند و سر بر آستان او مىسايند و تكيه گاه و پناهگاهشان كسى جز او نيست . اين اشتباه بزرگى است كه منافقان گرفتار آن هستند ، خيال مىكنند با عقل كوچك و فكر ناتوانشان مىتوانند همه مشكلات و حوادث را پيشبينى كنند و از لطف و رحمت خدا بىنيازند ، آنها نمىدانند تمام هستيشان همچون پر كاهى است در برابر يك طوفان عظيم از حوادث يا همانند قطره كوچك آبى در يك بيابان سوزان ، در يك روز تابستان ، اگر لطف الهى يار و مددكار نباشد از انسان ضعيف كارى ساخته نيست . « و تو اى پيامبر اين پاسخ را نيز به آنان بگو كه شما چه انتظارى را در باره ما مىكشيد جز اينكه به يكى از دو نيكى و خير و سعادت خواهيم رسيد » يا دشمنان را در هم مىكوبيم و پيروز از ميدان مبارزه باز مىگرديم ، و يا كشته مىشويم و شربت شهادت را با افتخار مىنوشيم ، هر كدام پيش آيد خوش آيد كه مايه افتخار است و روشنى چشم ما ( * ( قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلَّا إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ ) * ) .